Zijn solo-cd The Big Band Theory, die vandaag op het vermaarde Amerikaanse jazzlabel Blue Note verschijnt, mag dan jazzy en big-bandelementen bevatten in dertien klassieke rockcovers - hij wortelt te zeer in de rock-'n-roll om als bedaagde vocalist-op-leeftijd losjes in de microfoon te murmelen.

 

,,Mijn bek viel open toen ik door Blue Note werd gevraagd,'' vertelt hij. ,,Ik dacht echt: what the f***. Waarom ik? Ik ben een rocker tot ik erbij neerval. Geen zanger voor het gezin bij het knappend haardvuur. Maar ik kreeg van de Amerikaanse producer en arrangeur Patrick Williams, die met groten als Frank Sinatra, Ray Charles en Neil Diamond werkte, alle ruimte mijn eigen weg te gaan.''

Dat resulteerde in The Big Band Theory, waarop Hay in evergreens als Let's spend the night together (Rolling Stones), Spinning Wheel (Blood, Sweat & Tears), Can we still be friends (Robert Palmer) en Summer in the city (The Lovin' Spoonful), waarop hij een swingend en aanstekelijk verbond tussen big-bandmuziek en rock smeedt.

,,O, vind jij dat? Man, ik weet nog steeds niet of mensen dit leuk vinden. Ja, die onzekerheid zit in mij. Ik twijfel altijd, ben een echte tobber. Soms zegt iemand tijdens een borrel tegen me: 'Hay, jij kunt helemaal niet zingen'. Daar ben ik het dan hartgrondig mee eens.''

Het was, vertelt hij, wel aanpoten geblazen. ,,Ik had zelf Let's spend the night together van de Stones aangedragen. Maar Mick was 24 toen hij het opnam, ik ben 60. Ik moest mijn billen samenknijpen om zo hoog te komen. Met de Earring gebruikten we ook blazers, in Radar Love bijvoorbeeld, maar het koper van de Metropole Big Band ontketent een onbeschrijfelijk oergeweld. Een gebalde vuist, zó genadeloos. Wat dat betreft is Patrick Williams een meester. Soms gingen we in de clinch over bepaalde arrangementen. Dan wilde ik een huilende gitaarsolo. Dat liep soms hoog op. Later zei hij: I'm glad they don't have guns in Holland.''

 

Hij droeg het album op aan zijn overleden vader, Philip A. Hay, kolonel in het Indiase leger. Op het binnenhoesje poseert hij in vol ornaat. De gelijkenis met Barry is treffend. In India stond ook de wieg van Barry.

,,Op verlof in Indonesië ontmoette mijn vader mijn moeder, een Nederlandse tandartsassistente. In het zwembad, mijn moeder kennende droeg ze een lekker uitdagend zwempak. Die twee waren gek op elkaar, echte liefde. We hadden een zeer vrij gezin. Ik weet nog dat mijn ouders altijd naakt in de kamer dansten. Dan greep hij mijn moeder bij haar borsten. Ik kreeg dan altijd een veelbetekenende knipoog.

Maar mijn vader heeft me ook de liefde voor Blue Note bijgebracht. Dat logo, de witte letters tegen een blauwe achtergrond, zat al op mijn zevende in mijn geheugen geëtst. De beeldmerken van Philips en Coca Cola draag je toch ook altijd bij je? Ik zie nog steeds hoe hij platen opzette: heel voorzichtig de plaat uit die kartonnen, knisperende hoes halen, duim tegen de zijkant, altijd even blazen. Dan de naald er voorzichtig op. Veel geruis s en gekraak, dat hoorde erbij.''

Tegenwoordig brengt Barry Hay de helft van het jaar door op Curaçao met zijn vrouw, de kunstenares Sandra Bastiaan en zijn dochters Isabella (18) en Gina (10). Een oase van rust en regelmaat na een turbulent leven vol seks, drugs en, uiteraard, rock-'n-roll.

,,Ja,'' verzucht hij, ,,tallozen uit mijn generatie liggen in de goot of zijn dood. Had mij ook kunnen gebeuren, want ik ben er nooit vies van geweest. Daarom geniet ik zeer van het bestaan. Bovendien is het lekker om steeds zes maanden afstand van het Nederlandse muziekleven te nemen. Dat is helemaal dichtgeslibd met de Frogers, de Gordons, de Jan Smits. Met een worst op je hoofd naar de Arena voor de Toppers. Als je niet 'Ik heb m'n hart aan je verpand, m'n trui staat zelfs in brand' zingt, tel je niet mee.

 

In die zin voel ik me met deze plaat het lelijkste jongetje van de klas. De krent in de pap van de sauce hollandaise waarmee dit land, waar iedereen door de kleffe modder van de kijk- en luistercijfers kruipt, is overgoten. Gerard Joling neemt het me nog steeds kwalijk dat ik destijds in een radio-uitzending zijn nieuwe cd als frisbee gebruikte. ,,Wat moest ik dan?,'' zei ik later tegen hem. ,,Als ik jouw plaat draai, verlies ik alle krediet bij mijn fans.''